پشت اين پلك هاي ماشيني...

خوب بود می توانستم کاسه سر خودم را باز کنم و همه این

توده نرم و خاکستری پیچ پیچ کله خودم را در آورده

بیندازم دور ، بیندازم جلو سگ...

(صادق هدايت)

........................................

شوكرانيــست حال و احوالت، با گــروهي اجـنّه آجـيني

صفحه اي لعنتي و تاريك است، پشت اين پلك هاي ماشيني

در لجن زار فـــكر، تبعيدي... منطق الطير مرگ زائـيـدي

غرق در يك گناه تكراري، بيست سال است سيب مي چيني

رقص هاي قرون وسطـايي، فكرهاي عجيب وُدكايــي

هم زدن هاي دائم چايي، چرخش چشم.. صندلي.. سيني...

بوف كوري به خاك افتاده، حس و حالي زفرم افتاده

كنج حمامِ سرد و نحس آلود، رويدادي دوباره در «فيني»

با خيالات چِـرت مأنوسي، پاي در لنگه كفش كابوسي

لرزش و اضطراب و ترس انگار، چشم در چشم كنستانتيني..

بر صليب قيافه ات ميخي، گيرِ سلول هاي تاريخي

غل و زنجيرِ آه و نفرين و... حس جان دادن گيوتيني!

ايستادي و مشت مي كوبي، بر ترَك هاي سرد آيينه

رو به افزايش است تكرارت... لحظه ها را دوباره مي بيني

مي كشي مغز را به صلّابه، با همين حرف هاي هذياني

«پسر نوح با بدان...» تو ولي، با خودت ناشيانه مي شيني!!

تا چه اندازه مفت، بي معني، غرُ زدن هاي بي هدف يعني..

واژه ها را دوباره چك كردي به خودت هم عجيب بد بيني!

.

.

.

وقتي گلاب شاخه ي كاشاني ام كني...

رفتي دوباره گندمِ آباني ام كني

حس غريب تاغِ بياباني ام كني

وقتي تو نيستي قلمم رنج ميكشد

رفتي دچار  واژه ي هذياني ام كني

حالا دلم براي تو هِي شور مي زند

حالا تو رفته اي كه نمكداني ام كني

در من تويي، تو خاطر گل هاي صورتي

وقتي گلاب شاخه ي كاشاني ام كني

لبخند سوژه بود كه يك عمر سرخوش از

يك اتفاق لحظه اي و آني ام كني

هر شب مدام در دل من سبز مي شوي

هِي سبزتر عزيز، كه گلداني ام كني

هر سيب گونه هاي تو، نعناي بوسه هات

باعث شدست شاعر قلياني ام كني

مي چينمت دوباره ز ممنوعه شاخه ها

حتي اگر براني و شيطاني ام كني

«جز من تمام مزرعه باراني است»*، نه؟

خاتون بيا مترسك باراني ام كني

وامي از يوسف نجارزاده:

«جز من تمام مزرعه باران گرفته است

تنها ترين مترسك جاليز مي شوم»

..................

 در مصرع دوم بيت اول،تاغ نوعي درخت در مناطق گرمسيره كه تو بيابونا و كوير زياد به چشم ميخوره...مخصوصا اين طرفا...!!

(اين نكته رو به دليل پرسش  دوستان در كامنت ها عرض كردم)

پلاک سیزده...

تقدیم به بچه های سالهای شصت- نسل سوخته تاریخ ایران:

براي چشم هاي تو...

دوباره مي كِشد مرا، صلاي چشم هاي تو

به شعله زار اين غزل، هجاي چشم هاي تو

دوباره آسمان من پراز نگاهِ ماهِ تو

هواي اين غزل شده، هواي چشم هاي تو

هميشه فكر مي كنم، چه كرده اي براي او

چه شدكه ساختت چنين، خداي چشم هاي تو

همين كه افتد عكس تو به روي حوض، ماهيان

دوباره جمع مي شوند، براي چشم هاي تو

و واژه سعي مي كند براي شعر چشم تو

براي من درآورد اداي چشم هاي تو

چقدر خوب و دلنشين به (شور)...پلك هاي تو

هميشه  تار مي زند به پاي چشم هاي تو

اگرچه هستيم فقط همين قلم شده ست وبس

ولي تمام هستيم فداي چشم هاي تو

رستگار...

 به مولایم...مرد ترین مرد عالم:

....................................................

گویی که میکشند غزل را به اضطرار

تأخیر نیمه شب، و قدم های بیقرار

یک مرد، یک تمام و وجودی پر از خدا

شاعر به لحظه لحظه ی او میشود دچار

تنها دلیل قافیه بارانی و غزل

هر گام او و چند پرنده که چند بار...

حتّی زمان که میل تحرک ندارد و

این لحظه عاشقانه ترین حد انتظار

درلحظه ی تبلور آیینه ای زعشق

در «خلسه ای عمیق» که مردآسمانه وار...

ناگه رسید لحظه ی طوفانی زمان

قلب تمام قافیه ها سجده چهار

یک ضربه یک شغاد که از نابرادری

خطی کشید بر سر خورشید روزگار

اینجای قصه قافیه ها مردنی شدند

«شاعر دراوج قصه کم آورد و رنگ باخت»*

آنگه ندای فزتُ و رَب… راشنید وبعد

شاعر...

شاعر علامتی که همیشه به سوی شعر

درهر جهت به حرکت و در جستجوی شعر

سرگشته و تمام  وجودش پر از خیال

گاهی دچار قافیه و گاه  توی شعر...

در ابرهای  خاطره و بغض و آرزو

باریده  می شود  ز بگوی ومگوی شعر

هر چند  گاهکی نی  تکرار میزند

گاهی  که  گیر میکند او در گلوی شعر

شاعر تمام سهم  خودش را ز زندگی

درگیر واژه  میکند و آرزوی  شعر

حالا تمام ثانیه ها ایستاده اند

مبهوت رقص قافیه و های و هوی شعر...

ماجرای من...

هر واژه  واژه  سطر به سطرت  برای من

همچون چراغ  شد ز پس  پلک های من

یک حس و دفتر و قلم اینها برای  تو

حالا  ببار قافیه ها را به  جای من

دیوارهای  خانه  تو را گریه میکنند

تصویر تو مکرر در انزوای من

هر روز میزند به سرم درد دل کنم

با دفترم که مطلع از ماجرای من...

د

ر این اتاق بعد  تو تکرار میشود

هر لحظه آن سکوت  تو در این صدای من

از لحن هر نگاه تو معلوم میشود

حالا رسیده است دگر انتهای من

«ای دوست همچنان دل من مهربان توست»*

حالا که نیستی تو دگر پا به پای من...

سرگشته

باز از حدیث هستی خود، سیر زندگی

غروب

غم ازغروب قصه ی دل پا گرفته است

نظر یادتون نره....